Skip to main content
All Posts By

Fr. Adam J. Filas, OMI

Advent Retreat ‘ 2016 on oblate charism preached by Fr. Adam Filas, OMI

By Fr. Adam’s Activity

 

“St. Eugene de Mazenod is a good example of a „man of advent”. We all remember him as the Founder of the Oblates of Mary Immaculate Congregation. We are currently celebrating 200th anniversary since our founding. At Mass on the 19th of October, 1975, during which Eugene de Mazenod was beatified, Pope Paul VI reflected: “Eugene de Mazenod was on fire with Jesus Christ, totally dedicated (oblacio) to the missionary life of the Church.” During the Mass of St. Eugene’s canonization, on December 3, 1995, St. John Paul II reflected: “saint Eugene was a man of Advent, one striving to live out the anticipation of the coming of the Son of Man… a modern day apostle – an apostle for our times.”

“Takim człowiekiem Adwentu był św. Eugeniusz de Mazenod – Założyciel i wielki Patron, bez którego nie obchodzilibyśmy teraz 200 rocznicy istnienia Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. W czasie uroczystości beatyfikacyjnych 19 października 1975 roku Papież Paweł VI powiedział o nim: “Pasjonat Jezusa Chrystusa, bezwarunkowo oddany Kościołowi. Natomiast na  Mszy św. kanonizacyjnej 3 grudnia 1995 r., Jan Paweł II mówił: św. Eugeniusz był człowiekiem Adwentu, człowiekiem oczekiwania na przyjście Syna Człowieczego (…) był jednym z tych apostołów, którzy przygotowywali czasy nowożytne, nasze czasy (…) i dodał, że nie chodzi o bierne wyczekiwanie na ostateczne przyjście Pana, ale o otwieranie Mu drzwi życia i serca w każdej chwili. Bo o tę chwilę chodzi”.

A Special “Holy Door” in Korea

By Fr. Adam’s Activity

Fr. Vincenzo BORDO tells of a special initiative for the Holy Year of Mercy.

Having been challenged and encouraged repeatedly by that “dear old man” Pope Francis, we could not resist being drawn into his ideal world. “Leave your comfortable and lovely churches and go into the dirty and dangerous outskirts of humankind. Seek out the sinners, the rejected, the marginalized, the least ones in our society and bring them the mercy of God.”

With this spirit, the Pope has opened the Jubilee Year and the “Door of Mercy” in every diocese so that everyone would be able to cross the threshold and receive the grace of pardon and hope for a better life. Guided by his words, we too have gone out of our beautiful Center that does so much good (every day we serve 550 meals to the poor), to learn that there are further places to explore, other than the miserable situations we were already caring for and helping: the homeless. So in order to go even farther, toward those outskirts that no one ever reaches, we bought a bus.

We equipped it for every contingency, and in the cold winter nights, we went into the dangerous hinterlands of the city where we discovered a new and more dramatic form of poverty: STREET KIDS. Little boys and girls, teenagers and youth who, because of violence, bullying, abuse, have to leave their homes and get by as best they can in the brutal nights of the off-limits areas of the “good life:” night clubs, discotheques, karaoke’s, betting and gambling halls, beautiful clothing, big cylindered cars, drugs….dazzling districts with their colored lights and attractive with their offer of easily attainable happiness, but a lethal stranglehold for those who are too young and lacking in life experience.

And while Francis has opened the Holy Door in Rome, with the authorization of the bishop, we have invented a “Holy Door.” The door to our bus has become the “Door of Mercy.” In fact, those who go through the “Holy Door” of the Jubilee receive jubilee indulgence. But whoever goes through the “Holy Door” of our bus is invited to practice all the Works of Mercy for those whom we meet on the street. It is a door meant to “make holy” those who enter it.

Just as the 1,200 missionaries of Pope Francis are going through the streets of the world bringing to everyone the gift of reconciliation, the love of God and His infinite mercy, as we drive our bus, we bring into the hinterland of our city the “Holy Door of Mercy” to invite everyone to cross this wonderful threshold that leads to doing the good and beautiful and to committing oneself to helping the least of the least, the children abandoned by their own parents and by society and who are being lured by the underworld.

This and our jubilee…not made of prayers to be recited while sitting comfortably in a nice church smelling of incense, but of life lived alongside the dispossessed. It consists of deeds and works of mercy practiced in nasty and inhuman areas of our cities. Isn’t this perhaps the spirit of Pope Francis? Isn’t this what he is inviting us to do and what he himself does in his travels?

This “dear old man”, who is much livelier and enthusiastic than many young people, is there shouting for dear life that Christianity is not so much a beautiful and charming morality to practice or so many prayers to be recited by rote or solemn ceremonies, but a living person present among us: Jesus, a person to love and follow along the way of merciful love through the streets of life.

By Fr. Vincenzo Bordo

August 4th, 2016

Assumption – Canada

By MAMI History

Fr. John Mazur, OMI

Way back in 1947 when we were members of St. Mary’s province, the Polish Oblates working in the east organized themselves to establish a House of Studies at 103 Avenue Road in Toronto. Lay people in all our parishes contributed to this undertaking; they were encouraged to support this Oblate work in their prayers as well as financially. In the west, there already was a juniorate at St. Thomas College in North Battleford, Saskatchewan. The students in Toronto received their high school education at St. Michael’s College high school, which was run by the Basilian Fathers (CSB).

In 1957, the house of studies was transferred to a new building in Islington. Here our students attended Michael Power High School, as well run by the Basilian Fathers (CSB). Some of our young Oblates also taught at this high school. These teachers through until 1975 included Father Jerry Talarski, Ed Klimuszko, Richard Wolak, John Mazur and Rudolph Nowakowski.

In 1978, Father Smith founded the Assumption Mission Centre for our newly established province which was to work effectively and become a tool for our MAMI office. Father John Mazur and Father Peter Gioppato were named as directors. This would enable us to send receipts for donations received for missionary work. At this time, the people contributing to the building of some of our churches; Sts. Peter & Paul in Welland, Holy Angels Church in Toronto, St. Maximilian church in Mississauga, St. Eugene de Mazenod in Brampton, renewal of Holy Ghost church in Winnipeg, There was also the Queen of Apostles Renewal Centre in Mississauga and somewhat the Copernicus Lodge in Toronto. So there were a lot of donations from many people for a long time.

During this entire period, our community was sending support money to the needs of the Polish province in Poland and France. Missionaries from Poland came to Canada to preach Lenten retreats in our parishes; and later the missionaries from Ukraine came to preached Advent retreats also. It happened that we invited missionaries from Madagascar and from the Cameroun’s to preach these parish retreats and missions. Hence our mission office was able to send financial support to these missionaries as well. More recently we have been able to give this support to the Polish mission in the Russia.

In very recent years, the province reorganized the MAMI anew. It is formally known as Oblate World Missions, Missionary Association of Mary Immaculate. The Assumption Mission Centre continues to be a tool for the operational aspect of our mission. Father Jan Wądołowski who served several years in the Madagascar mission was put in charge in 2013. He has been very active in enlivening the mission spirit among our parishioners. In 2015 Father Adam Filas who spent seven years working in native ministry in the North and West of Canada was appointed to carry on the direction of this mission office.

Australia

By MAMI History

MAMI was established by Fr. Michael O’Ryan OMI who was the Australian Oblate Provincial from 1953 to 1956. He appointed the late Fr. Patrick McCarthy OMI to be the first Director of MAMI Fr. Patrick McCarthy OMI visited the parishes, appealing for membership and Fr. Michael O’Ryan OMI received permission from Archbishop Prendiville in WA, Bishop Ryan in Sale and Archbishop Danial Mannix of Melbourne to establish MAMI in their dioceses. Fr. McCarthy introduced Life Membership certificates and subscriptions and within three or four years, recruited around 400 Life Members. Fr. Michael Clarke OMI organized viewings of films about the missions at Provincial House in Camberwell, Melbourne, and started the quarterly Magazine, Immaculate, which was sent to all MAMI members.

In 1958, Fr. James Carroll OMI was appointed Director of MAMI He was very successful in promoting the monthly magazine, Immaculate, which reached a circulation of 20,000 in the early 60s and was in circulation for a total of 12 years. Fr. James Carroll was in turn followed by Fr. Tom Brady OMI who was succeeded by Fr. Robert McGregor OMI in 1968. Fr. Robert McGregor combined his work as Parish Priest of Sefton with the Directorship of MAMI and continued his annual raffles and fundraising functions. Fr. Robert McGregor’s efforts proved instrumental in funding the building of St. Mary’s Seminary, opened in Melbourne in 1963.

Fr. William Cagney OMI negotiated our first Australian foreign mission in 1970 and Indonesia was the country chosen. In November 1971, Fr. John Hannah OMI (Provincial) carried out this decision by sending four Australian Oblates to Indonesia – Frs. Kevin Casey, Pat Moroney, David Shelton and Pat Slattery. He realized that opening a mission in a third world country required an enormous amount of spiritual and financial support and that MAMI would be an integral source of this. Fr John Hannah OMI (Provincial) appointed Fr. Denis McCarthy OMI as MAMI Director in January 1971 a position he would hold for the next 35 years. The founding of our Indonesian Mission gave MAMI a real boost. Life Membership, Annual Membership and Register of the Dead certificates were commissioned and membership flourished.

Fr. Denis McCarthy OMI continued the great foundations laid by former MAMI Directors by promoting and increasing the membership through raising funds from annual donations and subscriptions. Rather than depend on raffles and promoters as a fundraising means, he concentrated on appealing in parishes for an increase in memberships. He made appeals in Oblate parishes every two years and also made appeals in over 200 diocesan parishes where the parish priests were supportive of helping our Oblate missions. Fr. Denis McCarthy established the current MAMI News Bulletin that was published six times a year for 17 years and quarterly during the last 18 years. During this time membership of MAMI reached 16,500 families by the mid 80s. Of course the work of MAMI is not achieved by Oblates alone but with the dedicated help of secretaries, Mrs. Lorna Goddall who was with MAMI for 27 years and now Mrs. Sandra Dwyer.
Fr. McCarthy retired from the Directorship and was succeeded by Fr. James FitzPatrick OMI in 2005. Fr. James FitzPatrick OMI approached his new role with great enthusiasm and energy. One of his main contributions was updating the format of the MAMI News Bulletin.

Fr. Harry Dyer OMI succeeded Fr. James FitzPatrick OMI being appointed MAMI Director while also Parish Priest of Our Lady of the Immaculate Conception parish, Sunshine, Victoria. Mr. David Maiden was recruited in the role of Mission Coordinator to assist Fr. Harry Dyer. Fr. Harry continued as Director of MAMI after being appointed Provincial of the Missionary Oblates of Mary Immaculate in 2007. Under this new Mission Team leadership the focus of the Newsletter changed to highlight the various missionary roles of the Oblates and the Oblate Family in the Australian Province and the China Mission. To this day, MAMI has a very solid core of members, whose generosity has been a vital support for our Oblate missions in Java, China Mission and St. Mary’s Seminary, Mulgrave.

In 2008 Fr. Harry Dyer OMI, Provincial, undertook a restructuring of the Provincial administration. This resulted in the new ‘Office of Mission’ being established which would incorporate MAMI, Oblate Family, Oblate Youth, Rosies, Partners in Mission. In January 2009 Fr Harry Dyer OMI (Provincial) appointed Fr. Christian Fini OMI as the Director of the Office of Mission. Mr. David Maiden retired to undertake a new overseas role.

MAMI will continue to be a vibrant part of our Oblate life here in Australia as more and more people connect with our Oblate Family through the Association.
We encourage you to consider joining MAMI as we endeavor to support the missionary works of the Oblates both in Australia and worldwide.

Global Poverty Rates

By Fr. Adam’s Activity

Andranokobaka_106Poverty rates have been decreasing in many parts of the world, but the number of people living below the international poverty line remains high, especially in Sub-Saharan Africa. Data on the number of people living on less than $1.25 per day (the international standard of extreme poverty) and on less than $2.00 per day (another international poverty benchmark) is based on dissimilar national studies from a limited number of countries, and thus should be approached with caution. Recent World Bank data estimates the number of people living on under $1.25 a day at about 1.4 billion worldwide. About half of Sub-Saharan Africans live on under $1.25 a day. Many more live just above this line. Over 2.5 billion people live on less than $2 a day, with nearly three-quarters of the population of Sub-Saharan Africa falling into this category. (Note: These figures are calculated for purchasing power parity (PPP), meaning that someone earning “$2 a day” does not literally earn this much but the equivalent of what 2 U.S. dollars could buy in the United States.)

What does it mean to live on under $1 or $2 per day?
Most of the points below are taken from analysis by Abhijit Banerjee and Esther Duflo of survey data from 13 countries. We also consider information from Portfolios of the Poor, which tracked the financial lives of over 250 households in 3 countries at a high level of detail.

Most of income is spent on food. People living on less than $1 or $2 per day reported spending a large proportion (between 55 and 80%) of their incomes on food. The proportion of income spent on food was not substantially different between the under $1 and under $2 per day groups.

There is little ownership of “productive assets.” People living on under $1 a day generally reported owning few “productive” assets such as bicycles, sewing machines, phones, or tractors, though in some areas a large proportion of poor households own small plots of land.

Varying ownership of TV and radios. Ownership of non-productive assets also varied widely across countries and between urban and rural areas. In Tanzania, for example, almost no one living on under $1 a day reported owning a television, while 57% of those living on the same (adjusted) income in Hyderabad, India owned one. Rates of radio ownership were higher than those for television. About 70% of those living on under $1 a day in Peru, South Africa, and Nicaragua own radios, and in several other places ownership rates were over 40%.

Varying access to electricity, water and sanitation. The poor often lacked access to basic infrastructure, and as with assets, there was large variability among households around the world. In Mexico and Indonesia, for example, electricity access was nearly universal, but in-house tap water and ownership of a toilet or latrine were far less prevalent in Indonesia (data for Mexico not available). In Tanzania, the pattern was quite different: nearly every poor household owned a toilet and very few had access to electricity or in-house tap water.

A poor urban community in Cape Town, South Africa with access to electricity but without household latrines or in-house tap water.

Poor health. The poor reported often being sick. Among the surveys cited by Banerjee and Duflo (2006), no surveys yielded an average ‘percent of household members sick’ (in the month before the survey) of below 10%, and many reported rates above 25%.

Multiple occupations. Banerjee and Duflo (2006) also looked into how the poor earn their incomes. One pattern they found in many parts of the world was the tendency of the poor to engage in multiple occupations. Common occupations were running very small businesses, small-plot agriculture, and day labor. The authors argue that by spreading themselves across a variety of occupations and operating their businesses at such small scales, the poor miss out on gains from specialization and scale economies. They believe that this poverty-perpetuating behavior comes from the desire of the poor to minimize risk as well as their inability to raise the capital needed to operate more efficiently.

Unpredictability and risk. Banerjee and Duflo (2007) argue that what often separates the ‘middle class’ (which they define as living on between $2 and $10 per day) from the poor in developing countries are steady well-paying jobs, not greater success at running small businesses. Banerjee and Duflo hypothesize that more reliable income flows may be the reason the middle class invest more of their income in the future than the poor do. (However, we note that it is also possible that, to some degree, people who are more future-oriented in general are the same people who end up with higher incomes.)

Portfolios of the Poor suggests that in addition to having small incomes, the poor often have irregular and unpredictable incomes. The book reports on Collins, et al.’s studies of how the poor in India, Bangladesh, and South Africa manage the fact that “the reality of living on two dollars a day is that you don’t literally earn that sum each day.”

Janina Rajchel – Serdecznie gratulacje naszym Drogim Misjonarzom

By Testimonials

Serdecznie gratulacje naszym Drogim Misjonarzom, Oblatom Maryi Niepokalanej z okazji tak pięknego Jubileuszu, 200-rocznicy Waszego Zgromadzenia. Wasze pasterskie posłanie na trud misyjnej posługi, zasługuje na szacunek i najwyższe uznanie, a także na nagrodę, którą wierzymy, dobry Bóg zapewne przygotowal. Dziekujemy za możliwość dzielenia się naszą wiarą, naszą radością, mogę powiedzieć, największym skarbem jaki dała przynależność do naszych oblackich parafii na emigracji. Choć początki były niełatwe, bywało ciężko, nieraz bardzo ciężko, to mogę powiedzieć, przetrwaliśmy dzięki naszym polonijnym wspólnotom, które dawały nam poczucie bezpieczenstwa, sprawiały że choć z dala od bliskich, od kochanej Ojczyzny, to pozwalały poczuć się jak wśród swoich. Zawdzięczamy to przede wszystkim naszym drogim Ojcom Oblatom, których wiara, zaangażowanie w nasze sprawy, w wychowanie naszych dzieci, można powiedzieć czyniły cuda. Przynoszą nieocenione owoce, dzięki którym jesteśmy bliżej Boga, wzrastamy w wierze i miłości do Boga i do siebie nawzajem.

 
W Kanadzie jestem od dwudziestu kilku lat, przyjechałam z dwójkaą malych dzieci do męża, który wyemigrował dwa lata wcześniej. Przez długie lata myśleliśmy o powrocie, widać los zdecydował inaczej. Nigdy nie zapomnę mojej tutaj pierwszej Mszy Świętej w kościele Św. Kazimierza, a było to w okresie Świąt Bożego Narodzenia. Kościół pełen rodaków, niesamowita atmosfera, piękne polskie kolędy, trudno było powstrzymać łzy ze wzruszenia. Kiedy przeprowadziliśmy się do Mississaugi, czułam że muszę wlączyć się w pomoc tak dużej wspólnoty Św.Maksymiliana, a potrzeby były ogromne. Uzyskałam dyplom katechetki, przez okres dziesięciu lat pomagałam w przygotowywaniu dzieci do Sakramentu Komunii Św. To dawało mi ogromną radość, poczucie spełnionego obowiązku, a też wdzięczności, za to co otrzymowaliśmy od naszej parafii. I choć minęło już trochę lat, nieustannie obejmuję modlitwą moich wychowanków, prosząc aby szli za Jezusem.

 
Wdzieczna jestem Bogu i naszym Ojcom Oblatom, których ofiarna, pełna talentu, zaangażowania praca duszpasterska, można powiedzieć charyzmatyczna wiara, odmieniała z dnia na dzień nasze spojrzenie na życie, uczyła stawiać Boga na pierwszym miejscu. Dziś, po tylu latach, zadaję sobie często pytanie, dlaczego, z jakiego powodu tu jestem i choć trudno znależć jednoznaczną odpowiedż, to wiem na pewno, że dzięki temu, ja i moja rodzina cieszymy się naszą wiarą, często dzielimy się nią z innymi, a też z rodziną w Polsce. Niektórzy sami tego doświadczyli będąc naszymi gośćmi i jak niejednokrotnie stwierdzali…u was, w waszych parafiach można na prawdę uczyć się wiary…byli wsród nich tacy, którzy po latach, przystąpili do Sakramentu Pojednania.
Dumna jestem, z poczucia spełnionego rodzicielskiego obowiązku wobec swoich dzieci, które pokończyły już studia, założyły swoje rodziny, są tak blisko Boga i kościoła. Wiem, że zawdzięczam to przede wszystkim naszym kochanym Ojcom Oblatom, naszym wspólnotom, organizacjom, grupom modlitewnym tak prężnie działającym przy naszych parafiach, za co Bogu z serca nieustannie dziękuję. Dobrem, ktore doświadczyłam dane mi było także podzielić się na łamach Naszego Dziennika i TV Trwam.
W duchu wiary, z potrzeby dzielenia się nią z innymi, wydałam tomik poezji “Moje pielgrzymowanie.”

 
Moje oficjalne podziękowanie, które kiedyś odczytałam na uroczystej Mszy św. w kościele Św.Eugeniusza w Brampton, oddaje to wszystko, co czuje moje serca, a co można wyrazić słowami.
Drodzy Misjonarze Oblaci, umiłowani synowie
Maryi Niepokalanej i nam wszystkim umiłowani.
Trudno znależć slowa by wyrazić wdzięczność
Bogu za Was, za Wasze posłanie na to wielkie żniwo
do naszych polonijnych parafii, naszych rodzin,
za to, że w drodze naszego ziemskiego pielgrzymowania
dane nam jest tu, na kanadyjsiej ziemi, wzrastać duchowo
pod Waszą duszpasterską opieką.
Dziękujemy Wam Kochani nasi Ojcowie
wszyscy i każdy z osobna jak tu jesteśmy
za Waszą oddaną, ofiarną, misjonarską posługę,
za to, że nas wspieracie w naszej codzienności,
że zawsze jesteście blisko naszych problemów, naszych rodzin.
Dziś nie umiemy wyobrazić sobie życia na emigracji
bez Waszej tu obecności, bez Waszej Oblackiej rodziny,
do której dumnie i my teraz przynależymy.
Wszyscy widzimy wspaniale owoce Waszej posługi
tak w gronie naszych rodzin, jak i calej spoleczności polonijnej.
I choć może nie zawsze potrafimy właściwie okazać
należnej wdzięczności, to zapewniamy o pamięci w modlitwie.
Wyrazy uczucia niechaj dopełnią strofy mojego wiersza.
Drodzy Misjonarze Oblaci MN
Dziękujemy Bogu dziś za Was,
za to, że jesteście tu z nami,
że Bog dał Wam łaskę wytrwania,
że rozpoznał Waszą duszę
i tchnął w nią dar powołania.
To Wasze ręce uświęcił sam Bóg
przez nie przepływa Boży Duch,
na oltarz zstępuje, chleb w Ciało zamienia,
wino Krwią się staje,
życie wieczne daje.
Niebo z ziemią łączy, bramy jego otwiera
życie śmiertelne, w wieczność zamienia,
daje ulgę przebaczenia.
To Wy, na krańce ziemi Boga niesiecie
w trudzie i znoju pielgrzymujecie.
To dzięki Wam, człowiek z grzechu powstaje,
nie jest już bezimiennym, Bożym dzieckiem zostaje.
Sługami Stwórcy, świętym darem Boga,
lud wierny Was czci i mianuje,
dzięki ktorym dusza do nieba wstępuje
gdzie Zbawiciel oczekuje.
Gdzie Pan po imieniu zna każdego człowieka
gdzie na nas czeka,
gdzie Króleswo Światła,
gdzie czeka Matka.

Kenya: News From Fr. Ken Forster O.M.I.

By Missions Stories

May 19/2002

I have been very busy trying to get ready to leave. Besides the regular things that come up I have had some unexpected situations. Yesterday, I had organized that Sholto would celebrate a home anniversary Mass but he took Mario down to Nkubu to see a doctor, and was about an hour and a half late returning so I felt I should go to the home for Mass. I took the Motorbike hoping that the weather might hold. No luck. Partway in the Mass it started to pour. We were celebrating outside so we had to move inside a little house and pack like sardines. Then had to leave the motorbike locked in the Church and walk up. I arrived in about an hour and a half just as it was getting dark. My gortex coat worked well but I was completely wet on my pants and, as well, my shoes and rubbers were waterlogged. Took a shower and got into something dry.

Then chapter two. A family from Igandene arrived at the door looking for assistance. They had a very ill child and the medication was not working well. Pneumonia they thought. As she is the community health nurse form the dispensary in Igandene, I presumed her judgment must be right and the child must be taken to the hospital that night. The roads are horrendous at this time when it has not had a chance to dry. Anyway, I grabbed a bowl of Kitheri (Beans, Maize) and then headed down with them. It was raining lightly but I managed slowly to keep on the road and reach the blacktop. I waited about an hour for the child to be treated. By then it was coming down in buckets. Very few people on the road to help you (not like during the day). Well, I think I drove as well as anyone could and managed the first half of the journey quite well, keeping the vehicle out of the crevices created by running water and the ruts of the lorries. I thought when I managed to make the hill near Ngongo I was going to succeed. Not so. I even managed to pass another stalled vehicle with only a foot to spare from a good ditch just missing his mirrors, but then the inevitable happened. Coming up another hill trying to direct the truck between a ditch and a crevice, I got sucked into the crevice – actually, a stream flowing down the middle of the road. That was it. With help from three fellows, waiting and spinning for an hour and a half, one hundred shillings less as gift to the workers, I managed to get through that hole. I arrived back at midnight. Then I tried to take the woman back down to Igandene. Got about halfway down and met another truck on the road stuck. So, I left her and her husband off there and found a place to turn around and came back up on my own.

I arrived to an empty house, with the lights on. Mario had been resting after getting medication from the doctors. He woke up and found I had not returned so woke up James and went by foot down to Igandene thinking I had gone there. (I had gone to Nkubu) The phones were out with the weather so I waited for an hour or so, had a shot of rye, and went to bed thinking that he would have seen Patricia by now and she would have told him I had arrived home safely. I thought he might have stayed down there for the night. I was zonked and never heard him when he arrived at two a.m.

Why bother bungee-jumping, white water rafting, etc? Come to Kenya during the rainy season.

Greetings, Fr. Ken, OMI

Powrót na Czerwoną Wyspę

By Missions Stories

Urodziłem 14. Marca 1966 w Nowym Mieście Lubawskim. Ukończyłem tam również szkole podstawową, a następnie wstąpiłem do Niższego Seminarium duchownego w Markowicach. Nowicjat odbyłem w Kodniu nad Bugiem, a następnie rozpocząłem studia filozoficzno-teologiczne w Obrze.  Tam kształtowało się moje powołanie kapłańsko-misjonarskie. Po święceniach, mając już obediencję na Madagaskar,  pracowałem jako wikary w Kędzierzynie Koźlu, a następnie wyjechałem w 1994 roku na naukę języka francuskiego do Paryża. 08 sierpnia 1995 roku wylądowałem na Czerwonej Wyspie Madagaskar, co było spełnieniem moich misjonarskich marzeń.

Na początku nauka języka malgaskiego a następnie moja pierwsza misja, to Marolambo, położone w pięknym górzystym terenie, gdzie pracowałem w buszu pośród plemienia Betsimisaraka. Byłem potem superiorem i ekonomem tej misji.

Następnie  praca pośród rybaków w Apostolacie Morza, 5 lat.  Odwiedzanie wiosek rybackich, animacja rybaków i marynarzy. Praca z dziećmi i młodzieżą. Następnie przez trzy lata byłem jako proboszcz w Parafii Notre Dame de Lourdes. Największa parafia w dużym mieście portowym Tamatave. Parafia bardzo dobrze zorganizowana pod względem animacji świeckich aby brali udział w odpowiedzialności za życie tej dużej społeczności parafialnej.

Po tym doświadczeniu pastoralnym został zamianowany Superiorem Delegatury na Madagaskarze, funkcję tę pełniłem 6 lat. Był to czas pełen rozwoju i doświadczeń. W tym czasie otworzyliśmy misje na La Reunion (Departament Francji) oraz misje świętego Jana  Pawła II w diecezji Morondava.

W 2015 roku, po ukończeniu funkcji Superiora Delegatury wyjechałem do Polski aby przeżyć rok sabatyczny. Czas potrzebny, aby naładować „akumulatory” po 20 latach pracy na Madagaskarze. Odbyłem w tym czasie swoje doświadczenie duchowe w kolebce naszego Zgromadzenia w Aix en Province.

Od 16 kwietnia 2016  wróciłem na moją Czerwona Wyspę.

Po roku nieobecności na Madagaskarze zauważyłem dużą degradację tego pięknego kraju. Doskonale i trafnie wyrażają swoją opinię biskupi malgascy, którą to opinię  pozwolę sobie poniżej przytoczyć:

“Dramatyczną sytuację Madagaskaru przedstawił episkopat tego kraju na zakończenie swych obrad plenarnych. Biskupi z niepokojem zauważają szerzącą się przemoc, zakłamanie i zubożenie społeczeństwa. Zwracają uwagę na sytuację zwykłych obywateli pozostawionych własnemu losowi, częste porwania i egzekucje, a przede wszystkim zagrożenie suwerenności państwa.

Malgascy hierarchowie wskazują na niezdolność rządzących do rozwiązywania problemów, coraz to bardziej widocznych i niszczących ich kraj. Szczególną uwagę skupiają na wciąż rozpowszechnioną korupcję, zwłaszcza w zarządzaniu narodowymi bogactwami naturalnymi. Chodzi tu między innymi o nielegalne wykorzystywanie drewna różanego, złota i innych kamieni szlachetnych. Skarżą się na brak odpowiednich przepisów prawnych oraz poszanowania dla legislacji i wartości społeczeństwa Madagaskaru, „sprzedawanych” w zamian za nielegalne zyski, przy czym „ludność jest okłamywana”.

Podobny apel w sprawie tej plagi malgaski episkopat wystosował już w ubiegłym roku. Zwrócono wówczas uwagę na szerzenie się „kultury korupcji”, oszustwa wyborcze oraz używanie kłamliwych informacji, by aresztować obrońców wolności, co podważa autorytet państwa.”

Jestem na naszej wyspie kilka miesięcy, a już doświadczyłem tej atmosfery wewnętrznego kryzysu i pogłębiającej się biedy. Po moim powrocie z urlopu sabatycznego po kilku dniach pobytu w stolicy, wyruszyłem w kierunku mojej przyszłej diecezji Morondava, gdzie mam pracować.  Ze stolicy Antananarivo wyjechaliśmy o 05.00 rano aby przebyć 650 km. Zrobiliśmy to w 12 godzin – i tak nieźle jak na stan drogi. Kiedy instalowałem się w naszej już istniejącej misji pod wezwaniem świętego Jana Pawła II , powoli otwierały mi się oczy na sytuację w tym kraju.

Kiedy odwiedzałem chorych w szpitalu, gdzie oprócz lóżka trzeba wszystko ze sobą przynieść, prześcieradło poduszkę ręcznik itd., spotykałem różnych chorych.  Byli chorzy na malarie, na tyfus, na bilarzioze i inne choroby. Ale spotykałem na chirurgii ludzi postrzelonych kulą z broni palnej. To świadczy o napadach z brania palna w regionie.

Podszedł do mnie ojciec 15-letniego chłopaka, proszący o pieniądze na leki po wyciagnięciu kuli z ramienia syna. Został postrzelony przez dahalu (tak nazywają się bandyci), którzy napadli na ich spichlerz ryżowy, a chłopak bronił dobytku. Madagaskar staje się bardzo niebezpieczny, gdyż ci którzy nim zarządzają nie dbają  o bezpieczeństwo obywateli.

Następnym etapem była podróż do naszej przyszłej misji Befasy, prawie 50 km od Morondava, gdzie obecnie mieszkam.  Pojechaliśmy z ojcem Adamem Szulem, ekonomem naszej Delegatury wynajętym samochodem. Prawie 4 godziny drogi piaskami i trzeba się przeprawić przez szeroką rzekę Kabatomena. Można ją przejechać samochodem terenowym tylko w okresie suchym. Trzy miesiące w roku droga jest nie przejezdna z racji wysokiego stanu rzeki.

Pierwsze wrażenia po przybyciu do miasteczka Befasy (bo to jest miasto !!!), było nieciekawe, społeczność liczy prawie 800 osób. Miasteczko brudne, domy niezadbane, nie ma zieleni, drogi piaskowe,  budynek szkoły publicznej bez drzwi, okien i ławek – ponoć wszystko ukradziono ! Ludzie mówią, ze złodzieje biorą się za sufit !Mimo to widać budynek żandarmerii, brudny i zaniedbany. Jest tez merostwo, budynek szpitalny – widok nieciekawy. Ludzie mówią że czasem pojawia się lekarz. No i wreszcie zbliżamy się do misji, do Kościoła, a raczej do jednego budynku, murowanego, dość dużego, częściowo się rozwalającego. Nie ma domu misjonarskiego, oczywiście oprócz domu bożego wymagającego gruntowego remontu.

Patrząc na to wszystko wstępuje we mnie misjonarski optymizm, kiedy przed Kościołem widzę figurkę św. Tereski od Dzieciatka Jezus, ustawioną na kilku kamieniach. To ona nas Oblatów wita na swoich włościach i zaprasza do pracy misyjnej, a wiec jest już dobrze, to miejsce jest dla Misjonarzy. Przecież Oblaci są stworzeni do misji najtrudniejszych ! Kiedy widzę mrowie dzieci wychodzących z budynku, który nazwałem Kościołem, mój optymizm się potęguje. Dzieci to przecież przyszłość misji, a więc jest w kogo inwestować.  Kiedy wspólnie z ojcem Adamem Szulem, naszym ekonomem prowincjalnym,  weszliśmy do środka budynku, zobaczyliśmy kilka pomieszczeń, które były klasami dla dzieci. Pomieszczenie, które było z ołtarzem i tabernakulum, również było klasa szkolna. Dzieci u Pana Jezusa, nic dodać, nic ująć ! Prezbiterium od reszty Kościoła było oddzielone  jakąś firanką.

Kolejne zaskoczenie, a jednocześnie wyzwanie to właśnie ta szkoła. Totalny prymityw, połowa dzieci w pomieszczeniach nie ma ławek ani biurek szkolnych, tylko piszą na półleżąco na posadzce, może to styl rzymski ? Ale oczywiście dzieci są radosne i uśmiechnięte – chodzą przecież do szkoły nie tak jak inne dzieci, których na to nie stać. Dlaczego nie stać ?  Rodzice nie są w stanie zapłacić parę groszy za naukę, a do tego trzeba kupić przybory szkolne, jakieś ubranko i inne rzeczy.

Kiedy odwiedzamy kolejne klasy, zauważyłem, ze jeden nauczyciel prowadzi w tym samym czasie dwie klasy. Znowu pytanie dlaczego ? Odpowiedź jest prosta, ludzi nie stać na zatrudnienie więcej nauczycieli. Niesamowite ! Na dzień dzisiejszy szkolą ma 3 nauczycieli i jest prawie 150 dzieci, od zerówki do 4 klasy.

Od razu planujemy zrobienie ławek i stolików dla dzieci, ale oczywiście nie w tym miasteczku, tylko w Morondava. Tu na miejscu chętnych na zrobienie byłoby dużo, ale trwałość tego sprzętu na pewno byłaby ograniczona. Ale pojawiła się kolejna myśl, aby w przyszłości  pomyśleć o malej szkole stolarskiej, tym bardziej, że drzewa w tym regionie jeszcze troszkę pozostało. Wszystkich drzew nie wypalono, niestety taka jest gospodarka wyniszczania lasów, aby mieć żyzną ziemie na uprawy.

Najbardziej popularnym środkiem lokomocji w tym regionie są byki zaprzęgnięte do dwukółki. Drogi są piaskowe, a wiec ten typ lokomocji ekologicznej najbardziej się sprawdza. Aby się przemieszczać od wioski do wioski, misjonarze często korzystają z tej „Toyoty” o mocy dwóch byków mechanicznych o napędzie naprawdę ekologicznym. Na razie tez nie mam środka lokomocji a wiec już się zaprawiam i robię prawo jazdy na byczym zaprzęgu. Za którym podejściem zdam, poinformuje w następnym artykule !

W Niedziele Zesłania Ducha Świętego 2016 roku biskup diecezji Morondawa Marie  Fabien Raharilamboniaina  (fajne nazwisko co ? ) oficjalnie ogłosił, ze Oblaci zaczną organizować nową misję od 27 listopada 2016. Do tego czasu będziemy przygotowywać potrzebne sprzęty i szukać funduszy na budowę domu misjonarskie, szkoły a następnie małego szpitala. Do tego czasu będę mieszkał w naszej misji w Morondava, którą otworzyliśmy trzy lata temu wspólnie z Prowincja Wniebowzięcia w Kanadzie. Misja jest pod wezwaniem naszego Kochanego świętego Jana Pawła II.

Zachęcam do naszego wspólnego budowania misji w Befasy. Niech to będzie gest  solidarności  w tym Roku Bożego Miłosierdzia z ubogimi na Madagaskarze.

 

  1. Marek Ochlak, omi

Misjonarz z Madagaskar